Van twijfel naar betekenisvol werk: “Hier maak ik echt verschil”

Van dichtbij: verhalen uit de zorg aan huis

Interview met Romy, caregiver bij Dovida Nijmegen

Bij Dovida draait zorg om aandacht. Om er zijn voor iemand, juist op de momenten die ertoe doen. In dit interview vertelt Romy, caregiver in regio Nijmegen, hoe zij haar weg vond naar de zorg, wat haar raakt in het werk en waarom juist de kleine momenten zo waardevol zijn.

Hoe ben je in dit werk terechtgekomen?

Ik had een baan waar ik op een gegeven moment geen voldoening meer uit haalde. Ik was op zoek naar werk waarin ik echt iets voor mensen kon betekenen. Mijn moeder zei altijd al: “De zorg zou echt iets voor jou zijn.” Dat bleef ergens in mijn hoofd hangen.

Toen ben ik op internet gaan kijken en kwam ik bij Dovida uit. De functie van caregiver sprak me meteen aan. Het leek me mooi en dankbaar werk. Ik heb gesolliciteerd en gelukkig werd ik aangenomen. Vanaf dat moment wist ik eigenlijk dat ik de juiste keuze had gemaakt.

Wat raakt jou het meest in dit werk?

IDat je echt iets kunt betekenen voor iemand. Soms zijn wij de enigen die bij een klant langskomen. Sommige mensen kijken er de hele week naar uit dat je komt.

Wanneer je dan binnenkomt en je ziet die glimlach op hun gezicht, dat moment… dat is eigenlijk het mooiste wat er is. Dan weet je dat jouw aanwezigheid verschil maakt.

Je schreef een gedicht over je werk. Wat maakte dat je dit wilde opschrijven?

Tijdens de basistraining moesten we een eindopdracht maken. Het was een open opdracht, dus ik ben goed gaan nadenken over wat bij mij paste.

Al snel dacht ik aan een klant met wie ik iets bijzonders had bereikt. In de samenwerking merkte ik hoe belangrijk aandacht, geduld en een gevoel van veiligheid zijn. Door dat op te schrijven in een gedicht kon ik dat gevoel en die ervaring het beste verwoorden.

Ze is drieëntachtig,
altijd verzorgd, lippen zacht gekleurd,
haar netjes in model
alsof de wereld haar nog steeds ziet
zoals zij gezien wil worden.

Een pittige dame, gezond van lijf,
maar haar geheugen kent zijpaden,
vasculair, kwetsbaar,
een hoofd dat soms niet meer meewerkt
zoals vroeger.

Men zei: ze laat niemand dichtbij,
haar huis is haar veilige haven,
haar muren hoog.
Maar ik kwam niet om te duwen,
ik kwam om te zijn.

De eerste ontmoeting
een blik, een stilte,
en toen: “Jou vind ik leuk.”
Geen uitleg nodig.
Een gevoel. Een klik.

Woensdagen begonnen klein,
twintig minuten was genoeg.
Geen moeten, geen haast.
Alleen woorden, luisteren,
ruimte laten ademen.

Ik keek naar haar wensen,
haar grenzen, haar tempo.
Elke week opnieuw.
En langzaam
ging de deur verder open.

Nu doen we boodschappen samen,
en op een dag
het graf van haar man.
Haar verdriet mocht er zijn.
Bij mij.

Dat vertrouwen,
die veiligheid,
is geen taak.
Het is een overwinning.

Voor mijn collega’s:
geef het tijd,
geef ruimte,
luister echt.
Want zorg begint
waar iemand zich veilig voelt.
Gedicht: Romy

Welke momenten blijven je het meest bij in de zorg aan huis?

Geen dag is hetzelfde. Soms begin je vroeg in de ochtend. Je helpt iemand uit bed, ondersteunt bij het wassen, douchen en aankleden en verzorgt het ontbijt.

Wat mij altijd raakt, is dat mensen zich in hun eigen huis het veiligst voelen. Dat merk je zodra je binnenkomt. Overal hangen foto’s en herinneringen uit hun leven.

Je stapt eigenlijk even in iemands levensverhaal. Dat maakt het werk heel persoonlijk en bijzonder. Het voelt alsof je een klein stukje van hun wereld mag meemaken.