Marlies over werken als caregiver bij Dovida: Soms is een klein moment van grote betekenis

Voor Marlies zit de betekenis van haar werk in de kleine momenten. Een wandeling naar het strand, samen een mandala kleuren of een klant helpen bij de dagelijkse verzorging. Maar ook iemand geruststellen wanneer iets spannend of ongemakkelijk voelt. In haar werk draait het voor haar om aandacht, respect en goed kijken naar wat iemand nodig heeft en graag wil.

Hoe ben je bij Dovida terechtgekomen?

Mijn eerste contact met wat toen nog Home Instead was, kwam via mijn nicht. Zij werkte als caregiver in Zaandam en vertelde mij verhalen over haar werk. Dat maakte me nieuwsgierig. Zelf was ik mantelzorger van mijn moeder die Alzheimer had. Zij woonde een aantal jaren in een verpleeghuis en ik kwam daar dagelijks. In die periode heb ik veel verschillende mensen ontmoet. Vorig jaar februari zag ik op Facebook een advertentie van Home Instead. Ik trok de stoute schoenen aan, vulde het formulier in en verstuurde het. Daarna ging het snel. Ik voerde gesprekken en werd aangenomen. Tot op de dag van vandaag heb ik geen seconde spijt gehad van die beslissing.

Wat maakt je werk als caregiver zo bijzonder?

Het gaat om zoveel meer dan samen activiteiten ondernemen. We ondersteunen klanten ook bij de dagelijkse verzorging. ADL, persoonlijke verzorging, wassen en aankleden. Dat zijn momenten waarop iemand zich letterlijk kwetsbaar en bloot moet geven. Voor veel klanten is dat ongemakkelijk. Ik vind het belangrijk om iemand daarin gerust te stellen. Met een grap en een grol als dat past, maar altijd met respect. Je moet goed aanvoelen wat iemand prettig vindt en waar iemand zich prettig bij voelt. We werken vanuit een zorgplan. Dat kan betekenen dat we helpen met de dagelijkse verzorging, maar ook dat we boodschappen doen, kleine huishoudelijke klusjes oppakken, administratie bijhouden of samen koken.

Wat geeft je zoveel voldoening in dit werk?

De blije en tevreden gezichten van klanten. Als ik bij iemand binnenkom en iemand zegt: “Daar komt mijn zonnestraaltje weer binnen.” Dat vind ik geweldig. Natuurlijk is het werk ook wel eens pittig. Bijvoorbeeld wanneer iemand heel verdrietig is of het allemaal niet meer zo goed begrijpt. Maar als ik iemand dan even een andere kant op kan laten kijken en er uiteindelijk een glimlach op het gezicht verschijnt, of ik een dikke zoen krijg, dan ben ik ook blij. Het hoeft niet altijd iets groots te zijn, soms is het gewoon fijn dat je er bent.

Je onderneemt veel met klanten. Hoe ontstaat dat?

We kunnen natuurlijk niet altijd naar buiten, maar ik probeer het wel. Ik kijk vooral naar wat iemand leuk vindt en waar iemand behoefte aan heeft. Ik maak heerlijke wandelingen met klanten. De Keukenhof en de omliggende tuinen zijn erg in trek, zeker als de dahlia’s in bloei staan. Ook het strand en de zee roepen bij veel mensen mooie herinneringen op. Als het slecht weer is, zoeken we iets anders. Dan gaan we bijvoorbeeld naar een tuincentrum of blijven we thuis en gaan we samen iets doen. Zo heb ik altijd mandala kleurboeken en kleurpotloden in mijn auto liggen. Diamond painting is ook erg in trek. Het is zo leuk om te zien hoe gedreven mensen kunnen zijn als je ze iets nieuws aanbiedt.

Gijs speelt ook regelmatig een rol in je werk. Hoe is dat zo gekomen?

Vanuit de planning kwam de vraag of er iemand was met een hond die het leuk vond om die mee te nemen naar een klant. Ik vond het wel grappig en heb me opgegeven. Zelf heb ik een labrador, Gijs. Een lieve, maar ook een beetje onstuimige hond. Ik vond het best spannend hoe hij zou reageren op de klant. Dat bleek nergens voor nodig, het klikte meteen. We gingen lekker wandelen in het dorp en daarna naar de snackbar. Mevrouw was een heel slechte eter, maar met Gijs erbij at ze haar snack wel op. Van zijn onstuimige karakter was bij haar weinig te merken; hij liep rustig naast haar rollator als een mak lammetje, zo lief.

Wat is een bijzonder moment dat je is bijgebleven?

Een mevrouw wilde heel graag een koe aaien en in de mooie bruine ogen kijken. Ik dacht: dat moet toch lukken? Ik ging op zoek naar een plek waar dat kon. Via een organisatie bleek dat al gauw 85 euro te kosten. Nou, dacht ik, dat gaan we niet doen. Dus heb ik een melkveehouderij gebeld, de situatie uitgelegd en gevraagd of we welkom waren. Dat waren we. Mevrouw heeft er enorm van genoten. Het zijn dit soort momenten die mijn werk zo bijzonder maken. Je kijkt niet alleen naar wat iemand praktisch gezien nodig heeft, maar ook naar wat iemand graag wil beleven.

En soms zijn de momenten juist heel klein

Dat klopt. Ik kom bijvoorbeeld bij een meneer die hulp nodig heeft bij het douchen en aankleden. Daarna wachten we samen op de taxi die hem naar de dagbesteding brengt. In die tijd doen we een woordzoeker uit de krant of kleuren we een mandala. Een keer zei hij tegen me: “Hoe krijg jij mij zo gek om dit te doen?” Dat vond ik mooi. Omdat je dan merkt dat iemand iets doet waarvan hij misschien nooit had gedacht dat hij het leuk zou vinden. Bij een andere meneer ontdekte ik dat hij vroeger in een band had gespeeld. Hij was gitarist en zanger. Tijdens het ontbijt zette ik muziek op via Spotify. Toen bleek dat hij de nummers van Frank Sinatra nog heel goed kon zingen. Het was ontroerend om hem mee te horen zingen  in perfect Engels en met volle overtuiging. 

Je blijft sommige klanten ook bezoeken nadat ze zijn verhuisd. Waarom?

Ik heb twee klanten die inmiddels naar een verzorgingshuis zijn verhuisd, maar die ik nog steeds bezoek. Bij één van hen heeft de familie ervoor gezorgd dat wij haar konden blijven bezoeken. Zij was mijn eerste klant toen ik begon. In het begin kwam ik vooral voor gezelschap, later gingen we samen koken. Ze wilde dan ook graag dat ik bleef eten, wat ik natuurlijk deed. Dan aten we samen met een 0.0 wijntje erbij, supergezellig. We hebben veel lol samen. De ene keer gaan we shoppen, een andere keer naar het strand. We drinken iets op een terras of nemen zelf wat mee en gaan lekker op het zand zitten. Bij de andere dame werd ik na een paar maanden benaderd door haar dochter met de vraag of ik haar moeder toch weer wilde bezoeken. Dat is via Dovida geregeld en inmiddels kom ik iedere week weer bij haar. We gaan met de rolstoel op pad, het liefst als het rond de 30 graden is, want ze heeft het altijd koud. Daarna lunchen we samen in het restaurant. Dat je na een verhuizing nog steeds welkom bent bij iemand, vind ik heel bijzonder.

De band die Marlies met klanten opbouwt, gaat soms verder dan het zorgmoment zelf. Ze krijgt af en toe een briefje van een klant. Voor haar zijn dat echte cadeautjes.

Wat maakt jouw werk uiteindelijk zo waardevol?

Het maakt mij blij als ik de mensen bij wie ik kom een fijn uurtje kan bezorgen. Als ik een glimlach zie of weer die ondeugende twinkeling in hun ogen. Maar ook als iemand verdrietig is of wanneer iemand het even allemaal niet meer weet en niet meer op woorden kan komen. Dan hoef je soms helemaal niets te zeggen en kun je gewoon iemands hand vasthouden. Dat is zo waardevol. Dit is precies wat mijn werk zo bijzonder maakt.